เจ้าหลง ชีวิตน้อย ๆ ข้างถังขยะ EP.10 ตามติด

ตั้งแต่เก็บเจ้าหลงมาเลี้ยง บอกตามตรงไม่คิดว่าจะตามใจหมาได้ขนาดนี้ อาหาร ของเล่น ขนม เที่ยว คือเรื่องที่ต้องยอมนางตลอดหนักสุดคือเรื่องเที่ยว 🐶🐶 แค่มองไปเห็นสายตาของนางเวลาเราจะออกไปไหน ก็ใจอ่อนยวบทุกที ยิ่งตอนเล็ก ๆ ทั้งแววตาทั้งเสียงร้องปานจะขาดใจเวลาเรา 2 คนกำลังเดินออกจากบ้าน .. เฮ้อ ยอมแพ้ ไปด้วยกันก็ได้มา … 😥😥

แรก ๆ ก็ให้นางนั่งตรงกลาง นางก็ยื่นหน้าออกไปดูทาง หลัง ๆ เลยต้องฝึกให้นั่งตะกร้าหน้ารถมอเตอร์ไซด์และทุกครั้งที่จับมอเตอร์ไซด์จะออกบ้าน นางจะต้องดีดดิ้นเพื่อขอไปด้วย และต้องนั่งหน้ารถด้วย

จนช่วงที่ทำหมัน เป็นช่วงที่นางถูกจำกัดบริเวณ เพราะกลัวแผลนางฉีก ติดเชื้อ อักเสบ ทำให้นางไม่ได้ไปไหนด้วยและเมื่อแผลนางหายดีแล้ว เราพานางไปด้วย จับนางให้นั่งตะกร้าเหมือนเดิม .. แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือ ก้นนางล้นตะกร้า (นางนั่งได้แต่จะขยับตัวบ่อยมาก) 😲😲 แม่เจ้า .. ครึ่งเดือนเองนะ หลังจากนั้นนางก็ต้องนั่งระหว่างกลางตลอด

แต่ถ้าเป็นรถยนต์นางจะนั่งตรงกลาง แล้วมองทางข้างหน้า กับ นอนซบกับตักใครสักคน

สิ่งที่นางทำได้ดีคือ เมื่อไปถึงตลาด เซเว่น ไปรษณีย์ หรือ ไปที่ไหนก็ตาม นางจะนั่งบนเบาะรอโดยไม่ร้อง ไม่ดิ้น ไม่กระโดนลงจากรถเลย ไม่ว่าจะรอนานแค่ไหนก็ตาม และที่สำคัญ สำหรับคนที่รักและชอบสุนัข เห็นนางนั่งบนเบาะ จะชมนางเสมอว่าเก่งจัง หล่อจัง (ไม่มีใครสังเกตุเลยว่านางเป็นลูกสาวจ้าา … ) แต่อย่าเข้ามาใกล้ตัวนางเชียวนะ เห่าลั่นสนั่นเมืองกันเลย

แล้วเจอกันใหม่นะจ๊ะ 🐩🐩 ขอบคุณทุกคนที่อ่านเรื่องราวของหนู ชีวิตที่เกือบต้องเป็นหมาจร ถ้าไม่เจอเจ้ามานุด กับ มนุษย์ผู้ชายวันนั้น วันนี้อาจไม่มี “เจ้าหลง ชีวิตน้อย ๆ ข้างถังขยะ” 🙇🙇


Advertisement


You may also like...

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *